شعراء عرب

فائدة

شعرا عرب در یک تقسیم بندی به چهار دسته تقسیم می شوند:

۱.جاهلیین(عصر جاهلیت) از ۱۵۰ سال قبل از اسلام تا زمان اسلام:

امرء القیس و اعشی از جمله این شعراء هستند.

۲.مُخَضْرَمین ناقة مخضرمه :شتر گوش بریده نصفش) :هم جاهلیت را درک کرده اند هم اسلام را،مثلا پنجاه سال در جاهلیت  به سر برده،سی سال هم در اسلام).

۳.اسلامیین،بعد از اسلام تا اول خلافت بنی العباس۱۴۵ سال).مثل جریر و فرزدق و…)

۴.مولَّدین،محدثین،بعد از ۱۳۲هجری مثل متنبی،بشار،ابن نعاس و…،

گروه اول و دوم بالاتفاق قولشان حجت ادبی است،گروه سوم اختلافی است، که اکثرا قولشان را حجت می دانند،اما گروه چهارم بالاتفاق حجت نیست.

نکتة مهمة

حکم بالا مربوط به صرف و نحو و…است  نه علم بلاغت

اما در بلاغت به قول همه ، حتی  به قول اعجم هم می شود استشهاد کرد.

مثلا تفتازانی در علم بیان به یک بیت فارسی اشاره می کند

ابن رشیق، العمده ج۲،ص۲۳۶:

قال ابو الفتح عثمان ابن جنی المولدون یستشهد بهم فی المعانی کما یستشهد بالقدما فی الالفاظ.

(مولدون که قولشان حجت نبود در علم معانی به قولشان استشهاد می شود،همچنان که در الفاظ با قول قدماء استشهاد می شود)

سید علیخان علیه الرحمه؛انوار الربیع ص۲۱:

این کلام را از ابن جنی نقل کرده و پذیرفته‌ است.

لذا در بلاغت اسم شاعر را نمی برند،زیرا به قول همه میشود استشهاد کرد،اما در نحو باید شاعر معلوم باشد.

بازدیدها: 0

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *