اسباب منع صرف(جمع)


اسباب منع صرف جمع
یکی از اسباب منع صرف جمع است. مقصود از جمع صیغه منتهی الجموع است. صیغه منتهی الجموع صیغه ای از جمع است که دیگر امکان جمع بستن آن برای مرتبه دیگر وجود ندارد. در صیغه منتهی الجموع پس از الف جمع دو حرف وجود دارد مانند مساجد و شواهد.
«مَفاعِل» و «فَواعِل» دو وزن مشهور صیغه منتهی الجموع هستند.
گاه در صیغه منتهی الجموع پس از الف جمع سه حرف قرار دارد که حرف وسط مد و ساکن است مانند مصابیح بر وزن «مفاعیل».

شرط صیغه منتهی الجموع
در صیغه منتهی الجموع شرط است که تاء تانیث در آن نباشد. بنابراین کلماتی چون «فَرازِنَة» و «صیاقَلَة» به دلیل وجود تاء تانیث منصرف هستند.

«قائم مقام دو سبب»
قبلا گفتیم برای غیرمنصرف شدن اسم نیازمند دو عامل می‌باشیم.
یکی از ویژگی های صیغه منتهی الجموع اینست که نیازمند وجود عامل دیگری نیست و خود به تنهایی کار دو سبب را انجام می دهد. از اینرو به آن «قائم مقام سببین» می گویند.
در تفسیر این قائم مقام دو سبب بودن گفته شده این یک سبب تاویل به دو سبب می رود که یکی جمع است و دیگری امتناع از جمع بسته شدن برای برای دوم است.

بازدیدها: 5

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *